|
Bridge hoofdredakteur Marjo Chorus is in Sjanghai om tijdens de WK dagelijks verslag te doen over de verrichtingen van beide Nederlandse teams.
Zij is tijdens het WK bereikbaar via yochorus@hotmail.com.
|
20 |
29 |
30 |
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
6 |
7 |
8 |
9 |
10 |
11 |
12 |
12 |
Dagboek Sjanghai nr 14, vrijdag 12 oktober
DE GROOTSTE ANGST IS VIERDE TE WORDEN
De meest ellendige plek om te eindigen is de vierde plaats. Ben je anderhalve week steeds bezig geweest met knokken en incasseren en piekeren en jezelf opladen, van de langelange voorronden tot en met de halve finales, haal je de finale niet (baalbaal) en moet je de volgende dag weer volledig geconcentreerd aan tafel voor de strijd om het brons. Ieder team dat dit ooit heeft meegemaakt, heeft als grootste angst dat het vierde wordt… Dat is zo'n ontstellende desillusie… Dat wens je zelfs je tegenstander in die wedstrijd niet toe maar ja, jezelf natuurlijk nog minder.
Zuid-Afrika had natuurlijk al wereldnieuws geschreven door favoriet Italië in de kwartfinale te verslaan. Vervolgens bood de halve finale tegen Amerika ook steeds weer kansen om in de finale te komen. Een combinatie van grote vreugde en grote teleurstelling.
Nederland was soepel door de kwartfinale tegen Zweden gerold en had de desillusie van het verlies tegen Noorwegen in de halve finale al min of meer geparkeerd: al twee ronden voor het einde van die halve finale wisten we dat het een vrijwel onmogelijke taak zou worden de finale alsnog te bereiken.
Wie heeft de sterkste zenuwen, wie heeft de meeste vechtlust over? En vooral: wie neemt de beste beslissingen. Het hangt vaak aan een zijden draadje.
Meteen op het tweede spel van de eerste zitting een opsteker voor Nederland:
Aan de andere kant ging het er wat heftiger aan toe:
Sjoert Brink was eerst wat minder en daarna weer heel gelukkig:
Dan zit je te kijken bij de andere tafel en zie je Bas Drijver zelfs DRIE ruiten openen. Allen kwetsbaar, je denkt al snel: oeps, ramp. Maar nee:
De tweede zitting begon met twee schoppenslems. Het eerste bood Zuid-Afrika wel en Nederland niet (-11 imp). Pijnlijker nog was dit voor Noorwegen in de finale tegen Amerika, waar Amerika 6 bood en maakte terwijl Helgemo, op weg naar 6 , Helness nog een keuze liet tussen het beste eindcontract: hij bood 6 en dat vond Helness ook prima. Zia nog meer want die had vier hartens tegen waarvan er eentje de downslag werd: VS +14 imp. Deze tweede sessie was me trouwens in die finale Noorwegen-VS een vrolijk gooi- en smijtwerk, zoals u zo meteen zult zien.
Nederland bood het tweede slem weer wel (alle kibitzers: 'Mooi want DIT slem is kwetsbaar') en collecteerde 13 imp.
Even een tussenstap naar Noorwegen-Amerika:
Nog zo'n fijn spel:
Weer gooi- en smijtwerk bij Noorwegen-Amerika:
Helness-Helgemo zaten in 4 en maakten dat precies: Noorwegen +620.
Het omgekeerde kwam ook voor:
Garner zat voor Amerika als noord in 3SA. Brogeland legde een geweldige V op tafel en Sælensminde, die vaak genoeg aan slag kwam, speelde zijn hartenkleur vrij: Amerika -100.
Nederland had intussen een zodanige voorsprong opgebouwd tegen Zuid-Afrika dat iedereen behoorlijk ontspannen de laatste zitting meebeleefde. Bertens-Bakkeren en Muller-De Wijs mochten het karwei afmaken en deden dat bekwaam. Een grote schare supporters wachtten het team op, bondsvoorzitter Trippaers gewapend met een tas vol flessen champagne. Heerlijk moment. Femmy Boelaars heeft dit op film vastgelegd en als het goed is, kunt u die film op de topsportpagina van de NBB bekijken. Brons, hoera. Hebben die jongens niet voor niets zo hard getraind.
Ik ben zo trots alsof ik zelf die medaille verdiend heb…
20 |
29 |
30 |
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
6 |
7 |
8 |
9 |
10 |
11 |
12 |
12 |
|